Na mijn avonturen in het ziekenhuis volgen natuurlijk lange dagen van herstel. Heeeeele lange dagen.<\/p>\n\n\n\n
Natuurlijk\nzijn die dagen ook \u2018gewoon\u2019 24 uur, dat weet ik heus wel: ze lijken alleen\nzoveel langer dan voorheen en dat heeft er vooral mee te maken dat eigenlijk\nalle plezier uit deze dagen is gehaald. Ja, dat is vrij bekrompen gedacht, maar\nwelkom in mijn wereld van nu.<\/p>\n\n\n\n
Want ja,\nalle risicofactoren die kunnen leiden tot nieuwe problemen rondom mijn hart\nmoeten zoveel mogelijk worden ingeperkt. Oftewel: het eetpatroon is drastisch\nom, mijn drinkpatroon ook en ik zit ineens weer vijf dagen per week in de\nsportschool. Allemaal leuk en aardig en het werpt zijn vruchten af, maar saai\nis het natuurlijk wel een beetje. Boel. Een beetje boel.<\/p>\n\n\n\n
Zoals ik de\nlaatste tijd al tegen de mensen om mij heen zeg: de duivel in mijn hoofd krijg\nje er heel, heel moeilijk uit. Ik ben 45 jaar oud geworden, maar in mijn doen\nen laten ben ik vaak toch nog een groot kind: het is een kwestie van weinig\nverantwoordelijkheid hebben en eigenlijk alleen aan mezelf mijn acties uit te\nhoeven leggen. Daar komt dus bij kijken dat ik al weet dat ik echt geen 85 zal\nworden en mocht dat wel zo zijn is dat \u00e9\u00e9n van de grootste mirakels ooit.<\/p>\n\n\n\n
Ik zit dus\nin een spagaat en dat is niet voor het eerst in mijn leven, maar wat ik nu\nmeemaak is wel vreemd: het lijkt alsof ik mijn \u2018nieuwe\u2019 leven veel sneller\nomarm dan ik ooit zelf had gedacht. Natuurlijk krijg ik de duivel niet\nuitgeroeid, die illusie heb ik zelf al lang niet meer: excessen zullen er\naltijd blijven. Op dit moment vind ik het echter vooral fijn om juist gezond te\ndenken en dat verbaast mezelf denk ik echt nog het meeste. De drang om binnen\nvijf maanden 25 kilo kwijt te raken heb ik gelukkig ook niet meer, dus ik zie\nwat dat betreft de toekomst echt zonnig tegemoet. <\/p>\n\n\n\n
Echter, dat\nis de buitenkant. Wat het meest tegenvalt in heel mijn herstel (als je het al\nzo kan noemen, ik noem het liever een reset) is dit keer de psychische factor\nen die komt terug in heel veel facetten waar je aan de buitenkant niet heel\nveel van ziet.<\/p>\n\n\n\n
Om maar bij\nde belangrijkste te beginnen: slapen is ineens een ding geworden. Vanwege alle\nfactoren die er zich kennelijk in mij afspeelden was het nooit een probleem (kennelijk\nwas ik echt heel moe \u2019s avonds, mede door de conditie van mijn hart) de laatste\npaar maanden, maar sinds mijn opname en operatie zit ik vaker rechtop in bed\ndan goed voor me is. Het gekke daaraan is: ik heb totaal geen angst voor wat\ndan ook (ik zal de goden niet verzoeken, maar in je slaap overlijden lijkt me\ntoch echt het beste), maar kennelijk toch wel. Mijn on(der)bewuste doet dingen\nwaar ik geen vat op heb (niemand, trouwens, maar ik blijf dat heel vervelend\nvinden) en daardoor is mijn slaappatroon danig naar de kloten. Tel daarbij op\ndat ik wel gewoon word geacht \u2019s ochtends te gaan werken en de stress die dat\nmet zich meebrengt (want de tijd die je kan slapen wordt steeds korter en dat\ngeeft dus stress waardoor ik nog minder slaap en dat geeft weer stress en dan\nslaap je nog minder en\u2026you get the point). Onverklaarbare angst die eigenlijk\nwel te verklaren is.<\/p>\n\n\n\n
Een iets\nminder belangrijke factor maar eentje die wel veel met me doet: ik ben en blijf\nalleen. Alle aandacht die je in het ziekenhuis krijgt, iedereen die je daar een\nhart onder je riem steekt (haha) en alle lieve apps, berichten en telefoontjes:\nhet neemt heel snel af. Op de \u00e9\u00e9n of andere manier denken mensen dat als je\neenmaal thuis bent het wel weer goed gaat, terwijl dat eigenlijk de tijd is dat\nje meer behoefte aan aandacht hebt dan ooit. Het is (ook hier) wel een\ncontradictie in mezelf en dat realiseer ik me heel goed: ik wil geen pati\u00ebnt\nzijn en ook niet zo gezien worden, maar tegelijkertijd omarm ik alle\nbelangstelling als nooit tevoren. <\/p>\n\n\n\n
Het is een\nlange weg die ik moet bewandelen en dat zal er dit keer eentje zijn van de veel\nlangere adem dan de vorige keer. Een wijziging in mijn leven, nee, een hele\ngrote wijziging in mijn leven die ik de rest van mijn leven vol moet houden. Geen\nafstel, maar een realiseerbare planning en daar zit eigenlijk tegelijkertijd\nmijn derde psychische probleem: ik ben van de snelle resultaten, van de\nmeetbare wijzigingen en van zwart\/wit. Dat werkt nu alleen niet en dus moet ik\ntegen mijn natuur in gaan en vooral blijven leven. Geen crashdieet, geen zeven\ndagen cardiogekte, nee, geleidelijkheid. Eng.<\/p>\n\n\n\n
Over een\njaar kijken we wel weer. Een jaar van saaiheid, saaiheid die in zijn soort\neigenlijk juist heel interessant kan worden. Go ik!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Na mijn avonturen in het ziekenhuis volgen natuurlijk lange dagen van herstel. Heeeeele lange dagen. Natuurlijk zijn die dagen ook \u2018gewoon\u2019 24 uur, dat weet ik heus wel: ze lijken alleen zoveel langer dan voorheen en dat heeft er vooral mee te maken dat eigenlijk alle plezier uit deze dagen is gehaald. Ja, dat is … <\/p>\n