Ja, daar lag ik dan. Alweer. <\/p>\n\n\n\n
Dit keer\ngeen val, zoals in Ierland. Geen glijpartij, geen stoethaspelligheid (dat is\ngeen woord volgens Word, maar ik vind het mooi), niet iemand die me neer heeft\ngehoekt, nee, niks van dat alles. Maar ik lag er wel, geketend aan allemaal\nstickers die me verbonden met een monitor die dat weergaf wat al sinds bijna\nacht jaar mijn grootste probleem was en is: mijn hart.<\/p>\n\n\n\n
Het gekke is\ndat sommige clich\u00e9s echt waar zijn (en let maar op, er komen er zo direct echt\nnog wel een paar). Het clich\u00e9 wat ik nu het meeste bezig als ik mijn verhaal\nvertel: het gebeuren zelf is onwezenlijk, het lijkt alsof je de hoofdrol speelt\nin je eigen film en eerlijk gezegd is dat ook zo: vanaf het moment dat ik\nwakker schrok tot aan de dag dat ik weer werd ontslagen uit het ziekenhuis:\nniets gebeurde eigenlijk niet echt. Je wordt plotseling zo weggetrokken uit je\ndagelijkse beslommeringen, uit je dagelijkse zorgen en je dagelijkse sleur dat\nhet inderdaad lijkt alsof je in een slechte film bent beland. Ineens is het\nallemaal niet meer belangrijk of je promotie maakt, of Den Haag niet degradeert\nen hoe mensen je Kerstquiz gaan vinden. Het enige dat belangrijk is ben jij\nzelf.<\/p>\n\n\n\n
Je staat er\nnooit zo bij stil dat je een mens van een moment bent (hups, maar weer een\nclich\u00e9) en als je daar al bij stil staat is dat meestal in de uren, dagen of\nweken na een gebeurtenis die jezelf of iemand die dichtbij je staat is\noverkomen. Daarna slijt het weer en ga je weer over tot die dagelijkse zorgen\n(sleur schijnt heel negatief te klinken). Althans, ik werk zelf zeker zo, het\nlijkt me ook geen doen om constant eraan te denken dat je elk moment dood neer\nkan donderen.<\/p>\n\n\n\n
Het was ook\nniet de eerste keer: twee keer eerder ben ik gedotterd, maar nog nooit na een\ninfarct. Nu dus wel.<\/p>\n\n\n\n
Hoe het\nprecies voelt kan ik aan niemand beschrijven, ik weet alleen nog dat ik echt\nverrot veel pijn had nadat ik om \u00e9\u00e9n uur \u2019s nachts wakker werd en dat die pijn\nsteeds erger werd. Het gekke is dat ik, ondanks mijn verleden en huidige staat\nvan zijn (ontbinding schijnt ook heel negatief te klinken), de eerste twee uur\nniet wilde erkennen dat het mijn hart was. \u2018Verkeerd gelegen\u2019, \u2018slecht gegeten\u2019\nen \u2018griepverschijnselen\u2019 gingen door mijn hoofd. Je wil<\/em> ook niet dat het\nje hart is, hoe gek dat ook klinkt. Dus maar paracetamolletjes slikken, een uur\nlang douchen en hopen dat het wegtrekt. <\/p>\n\n\n\n Dat deed het\nniet.<\/p>\n\n\n\n Na\ndrie-en-een-half uur pijn op mijn borst, in mijn arm, in mijn kaak (dat nog het\nmeest) en misselijk zijn googelde ik het toch maar voor de zekerheid (ik wist\nhet natuurlijk allang) en ja, alle symptomen wezen naar een hartprobleem. Dus\ntoch maar in de auto gestapt om vijf uur (ja, dat was ook een foute beslissing\nja, maar ik wilde vooral geen gedoe voor de buren) en naar het ziekenhuis\ngereden. O ja, het was 24 december\u2026<\/p>\n\n\n\n Voor het\nKerstavond werd was ik al geholpen. Twee nieuwe stents, waarvan eentje in een\noude stent geplaatst en \u00e9\u00e9n in een volledig afgesloten ader. Raar blijft dat je\nje eigenlijk een uurtje na de operatie alweer kiplekker voelt en eigenlijk\nzelfs kiplekkerder dan de laatste twee jaar. <\/p>\n\n\n\n Dat is\neigenlijk natuurlijk helemaal niet raar, want mijn hart krijgt weer lucht,\nhoeft minder hard te werken en dus is er meer zuurstof, is er meer lucht om op\nte leven en is dat precies wat ik ga doen: leven. Dat deed ik natuurlijk al,\nmaar nu \u00e9cht. Leven. Nooit meer twee eenzame Kerstdagen in het ziekenhuis, dat\nlijkt me het beste voornemen voor 2020 en de rest van mijn leven.<\/p>\n\n\n\n Ik ben geen\ngroot fan van Harrie Jekkers, maar de laatste weken kan ik \u00e9\u00e9n nummer maar niet\nuit mijn hoofd krijgen, een nummer dat precies beschrijft hoe ik me nu voel:<\/p>\n\n\n\n H\u00e9 op de dag van mijn begrafenis<\/em><\/strong> Want nu ik nog leef, Kleine update: kom nu maar vooral NIET langs in verband met het Coronavirus…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ja, daar lag ik dan. Alweer. Dit keer geen val, zoals in Ierland. Geen glijpartij, geen stoethaspelligheid (dat is geen woord volgens Word, maar ik vind het mooi), niet iemand die me neer heeft gehoekt, nee, niks van dat alles. Maar ik lag er wel, geketend aan allemaal stickers die me verbonden met een monitor … <\/p>\n
\nAls het gat gegraven is,
\nWil ik liever geen bezoek aan huis,
\nBlijf die dag maar lekker thuis.
\nMaar kom maar langs,
\nKom maar langs,
\nKom maar langs… nu ik nog leef.
\nOp mijn grafsteen, aan het eind,
\nIn mijn advertentie zwartomlijnd
\nWil ik geen woorden als: diergeliefd,
\nGeen: innig beminnend.
\nIk wil geen: rust in vrede,
\nOp mijn lint.
\nH\u00e9 noem me lief,
\nNu ik nog leef,
\nNoem me lief… nu ik nog leef.
\n
\nNu ik nog leef,
\nH\u00e9 laat nu de glazen zingen,
\nTot ze barsten in duizend scherven van geluk.
\nNu ik nog leef,
\nH\u00e9 laat nu de liefde zingen,
\nWant nu ik nog leef, wil ik sterven van geluk.
\nNu ik nog leef
\nMaar op die dag, zonder keus
\nMet de deksel op m’n neus
\nAls ik straks lig opgebaard,
\nDoor nabestaanden aangestaard,
\nH\u00e9 laat dan achter wat aan het bederven is,
\nVerdeel meteen de erfenis.
\nAls ik dood ben, h\u00e9 of kapot,
\nNiet op de valreep… nog even God.
\nIk wil geen toespraken, geen preken
\nNiet van priesters, niet van leken.
\nGeloof in mij, nu ik nog leef,
\nGeloof in mij… nu ik nog leef.<\/em><\/strong><\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n
H\u00e9 laat nu de glazen zingen,
H\u00e9 laat ze barsten in duizend scherven van geluk.
Nu ik nog leef,
H\u00e9 laat me nu m’n liedjes zingen,
Want nu ik nog leef wil ik sterven van geluk.
H\u00e9 maar ik ben nog niet aan doodgaan toe,
Da’s wel ’t laatste wat ik doe!
Nu ik nog leef
Nu ik nog leef
H\u00e9 noem me lief, nu ik nog leef!
Nu ik nog leef
Nu ik nog leef
H\u00e9 kom maar langs
Nu ik nog leef.
H\u00e9 kom maar langs
H\u00e9 kom maar langs
Nu ik nog leef!<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n