\u2018Ga hiken\u2019,\nzeiden ze. \u2018Dat is hartstikke leuk!\u2019, zeiden ze. Ik luister nooit meer naar ze.<\/p>\n\n\n\n
Ik ken\nmezelf kennelijk, na nu bijna 45 jaar, nog steeds niet goed genoeg om in te\nschatten wat ik en mijn niet-zo-sportieve lichaam nou precies wel en niet\nkunnen. Een kleine hike op een kleine verhoging langs de prachtige Ierse kust\nleek me dan ook een prachtig vormgegeven plan, ingegeven door mijn reispartner\ndie wekelijks zulke hikes onderneemt in Nederland. Vanwege de (voor mij speciaal\nuitgezochte korte) afstand en het geringe hoogteverschil reisde ik vol\nverwachting naar de plek des (zoals later bleek) onheils.<\/p>\n\n\n\n
Eerlijk is\neerlijk: het zag er prachtig uit zo langs de Ierse Oostkust, uitkijkend over de\nIerse Zee. Met het typische Ierse weer, alleen zonder de zeikregen waarvan we\nvrijdag genoeg hadden gezien, zag het er nog imposanter uit. Het padje waarover\nwe wandelden lag er in het begin nog redelijk bij, de eerste afdaling richting\nzee was prima en de keitjes die we wierpen ook (buiten het feit dat mijn\nschouder me al maanden niet in staat stelt iets<\/em> te werpen; een frozen\nshoulder heet het, hoe ik eraan kom weet niemand, hoe het weg gaat weet ook\nniemand maar dat zou op den (lange) duur moeten gebeuren). <\/p>\n\n\n\n So far, so good\n(je bent in Ierland of je bent het niet)! Echter, het pad dat we bewandelden\nwerd slechter en slechter: geen regen vandaag, maar in de voorgaande dagen\n(\/weken\/maanden) was er meer dan genoeg gevallen om heel Ethiopi\u00eb vijftien jaar\nvan water te voorzien. Het zand werd bagger, het pad werd smaller en het\nglibberen begon. Op dat moment dacht ik nog: niet aan toegeven, gewoon blijven\nwandelen, niets aan de hand. Ik was geeneens moe of uitgeput, het was gewoon\nheel (hier past een ander woord beter, maar ik houd me in) glad. <\/p>\n\n\n\n Mijn\nreisgenoot is iemand die van wandelen houdt, die het dus regelmatig doet en het\nhele weekend ongeveer drie meter voor me liep, ik gok omdat we anders zouden\ngaan slenteren (in haar optiek: die van mij zou zijn dat we nog steeds doorliepen)(ik\ndenk dat ik haar optiek kan vervangend door ieders-behalve-mijn-optiek). Dus\nook hier was dit het geval: zij leidt de weg, ik volg. De schrik sloeg me dan\nook even kort om het hart toen zij een kleine slipper maakte, maar netjes recht\nbleef staan.<\/p>\n\n\n\n Tja en toen\nkwam ik. Of het nou het schoeisel was, toch stiekem de moeheid, de slechte\nbeheersing van mijn (lompe) lichaam of een combinatie van die drie, maar ik\nging en hard ook. Mijn rechtervoet gleed weg, ik maakte een dubbele Rietberger\nmet schroef maar mijn afsprong was verre van ideaal en ik landde vol in de\nbagger en de blubber. Op mijn bevroren schouder want ja, zo heb ik vroeger ooit\nleren vallen\u2026in dit geval was dat beter geweest van niet, want het leek alsof\nik in mijn \u2018vlucht\u2019 (het leek een seconde of 9 te duren) ook nog was\nneergeschoten met een dubbelloops jachtgeweer vanaf een meter of drie. Dwars\ndoor mijn schouder. Pijn auw. Land dan ook gewoon op je harses, kneus!<\/p>\n\n\n\n Daar lag ik\ndus, natuurlijk ook nog net op het \u2018verste\u2019 punt van de hele hike: het was\nterug net zo lang als doorlopen, zo bleek binnen enige tellen. Ik dacht als eerste\nalleen maar een helikopter die me moest wegtakelen naar een verrot, oud Iers\nziekenhuisje in Bray alwaar ze mijn schouder zouden amputeren met een bot mes, dat\nalles zonder verdoving en met een volgend verblijf van drie maanden in vieze\nlakens en met kakkerlakken op de muren. Toen ik langzaam (naar ik later hoorde\nzeer langzaam) opkrabbelde en menig vloek bezigde besefte ik me ook dat mijn\nschouder waarschijnlijk niet geamputeerd hoefde te worden \u00e9n dat ik ook niet\nmet zo\u2019n bungelend vangnet onder een helikopter afgevoerd zou worden. Wat ik\nw\u00e9l zag is dat er enige bagger aan mijn kleding was blijven zitten\u2026<\/p>\n\n\n\n Kijk, ik probeer altijd te voorkomen dat mensen mijn figuur kunnen koppelen aan viezig en\/of slonzig in verband met stereotypering; dat lukt niet echt als ik van top tot teen bedenkt ben met dikke bagger. Ik voelde me dan ook (vooral) miserabel, vies en rot voor mijn reisgenote die haar hele hike in rook op zag gaan (of zoals de Ieren zeggen: in smoke off saw going). Gelukkig was er veel gras, waren er troostende woorden en wist ik dat ik ook niet anders kon dan erkennen dat er geen hulp hoefde te komen. Ik haat het woord, maar naar mijn reisgenote nog een oprechte (ook dat woord is niet mijn favoriet, haha): sorry!<\/p>\n\n\n\n Ik ben\n(lees: moest, want geen helikopter met takelmachine) uiteindelijk doorgelopen,\nmaar erg veel \u2018joie de vivre\u2019 zat er niet meer in ben ik bang (lees: weet ik\nzeker). Bij het aanschouwen van een wilde kolonie (opgezocht) zeehonden die op\nhet afgezette strand lagen klaarde mijn humeur weer iets op; dat was echter van\nkorte duur want ander euvel viel mij ten deel, euvel waar ik niet teveel over\nzal uitweiden maar waardoor de \u2018berg\u2019, vanaf nu Mount Doom, nu van mij schijnt\nte zijn. Het werd een miserabel evenement, die hike, maar het maakte me meer\ndan ooit van tevoren duidelijk dat ik vooral moet doen wat ik w\u00e9l kan: eind\njanuari lekker \u00e9\u00e9n dag naar Brugge, vreten, zuipen, slapen en weer terug. Dat\nkan ik heel goed, dat weet ik nu al!<\/p>\n\n\n\n Overigens had\nmijn val niets te maken met de aardschok in Albani\u00eb, al beweren kwade tongen\nvan wel. Echt niet. Althans, het lijkt me sterk. Toch? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u2018Ga hiken\u2019, zeiden ze. \u2018Dat is hartstikke leuk!\u2019, zeiden ze. Ik luister nooit meer naar ze. Ik ken mezelf kennelijk, na nu bijna 45 jaar, nog steeds niet goed genoeg om in te schatten wat ik en mijn niet-zo-sportieve lichaam nou precies wel en niet kunnen. Een kleine hike op een kleine verhoging langs de … <\/p>\n