De afgelopen\nvijf weken is er iets heel geks bij me gebeurd (voor die hun hoop zien stijgen\nop een vrouw in mijn leven: sorry): ik ben verliefd geworden op een andere\nsport dan voetbal en\/of wielrennen. Het Wereldkampioenschap Rugby heeft mij\nzoveel kijkplezier opgeleverd dat ik \u2018om\u2019 ben: wat een prachtige sport.<\/p>\n\n\n\n
Voorheen\nkeek ik sporadisch naar het vijf (en later zes) landentoernooi met de\ngrootmachten uit Europa (Frankrijk, Engeland, Wales, Ierland, Schotland, later\naangevuld met Itali\u00eb), maar ik begreep weinig van de regels en snapte die\nvleeshompen niet zo die tegen elkaar stonden op te beuken voor een halve meter\ngrond. Vermakelijk als achtergrond TV, meer niet. Vreemde sport.<\/p>\n\n\n\n
Tot dit jaar\nhet WK in zijn geheel werd uitgezonden bij Ziggo Sport. Ik was door een maat\nvan me geattendeerd op de eerste \u2018zaterdagochtend\u2019 wedstrijd tussen Zuid-Afrika\nen Nieuw-Zeeland, twee favorieten voor de titel, waarbij de \u201cAll Blacks\u201d\n(Nieuw-Zeeland) zelfs de bijna-zekere nieuwe wereldkampioen zouden worden (en\nblijven). <\/p>\n\n\n\n
Wat de\nJapanners dus slim hebben gedaan: alle topwedstrijden in de poules stonden\ngepland op zaterdag- en zondagochtenden voor de Europese fans, de andere potjes\ndoordeweeks. Vanaf die eerste pot tussen de \u201cSpringboks\u201d en \u201cAll Blacks\u201d was ik\neigenlijk al verkocht: prachtig stadion, helemaal uitverkocht, alle supporters\ndoor elkaar, deskundig commentaar (ok, Albert Mantingh blijft een praatzieke\nlul die er vaak naast zit, maar komt hier honderd keer beter tot zijn recht dan\nbij het Engelse voetbal) en echt prachtige sport: strijd, snelheid, tactiek,\nconditie, kracht en passie. Ik heb twee uur lang gefascineerd zitten kijken,\nheb mijn kennis omtrent de regels direct bij kunnen schaven en heb genoten van\nechte, pure sport. Ik was direct verkocht aan dit WK en aan de sport.<\/p>\n\n\n\n
Eerlijk\ngezegd begon ik die eerste wedstrijd niet helemaal onbevangen, want het\nhoogtepunt bij elke wedstrijd op dit WK (en na enig zoekwerk op YouTube: bij\nelke internationale wedstrijd) waren toch echt de volksliederen. Nu heb ik daar\naltijd al een zwak voor gehad en sinds men iets rondom mijn hart heeft gedaan\nben ik helemaal een emotioneel wrak geworden. De beleving en het meezingen van\nde internationals van hun volkslied is echt onge\u00ebvenaard: daarmee vergeleken is\ndie bekende \u2018Haka\u2019 maar een volksdansje. Ik heb huilende mannen gezien, die met\nhun kroepoekoortjes ingetapet en hun 120 kilo spier hun tranen de vrije loop\nlieten tijdens het Argentijnse, Franse en Italiaanse volkslied. Voordat dat gebeurde\nzat ik trouwens al te janken: 25 mannen van 100 kilo plus (ok, buiten de rappe\nwingers, maar ook dat zijn brokjes gewapend beton) op rij die in elkaar gearmd,\nheen-en-weer wiegend voluit het volkslied staan mee te brullen met gesloten\nogen doet iets met me. In eerste instantie kreeg ik kippenvel, maar daarna werd\nik zo emotioneel van die beleving dat het voor mij een must werd om in de\nweekenden de wedstrijden te bekijken. Serieus, kijk eens op YouTube naar The\nFlower of Scotland, The Land of my Fathers (Wales) of El Himno Nacional\nArgentino v\u00f3\u00f3r een rugby-interland. Prachtig en emotioneel. <\/p>\n\n\n\n
Daarnaast\nheeft deze sport iets wat in andere sporten allang verdwenen is: respect.\nRespect voor de tegenstanders, voor je medespelers en, vooral, respect voor de\nscheidsrechters: alleen de aanvoerder \u2018praat\u2019 met de scheidsrechter. De rest\nkomt geeneens in de buurt en als ze dat wel doen krijgen ze direct een\nreprimande. Gaan er twee (of meer) op de vuist worden ze vaak al gecorrigeerd\ndoor hun medespelers en in ieder geval door de scheidsrechter: even praten\nzorgt ervoor dat een beul van 2 meter 5 centimeter, 138 kilo en geen tand meer\nin zijn mond \u2018sorry\u2019 zegt tegen de scheidsrechter. Elke straf wordt trouwens\nook geaccepteerd en de VAR bij Rugby functioneert duidelijk en goed. Geen\ngezeik, accepteren en doorgaan. Wat een mannen.<\/p>\n\n\n\n
Nou goed, zo\nkwam ik de laatste vijf weekenden in de ochtend door: jankend bij de meeste volksliederen,\ngeboeid kijkend naar \u00e9chte mannensport en elke wedstrijd meer lerend tot\nuiteindelijk de finale afgelopen zaterdag plaats had. De enige (kleine) smet\ndie het toernooi had gekend was er \u00e9\u00e9n van natuurlijke oorsprong: de orkaan\nHagibis zorgde helaas voor vele slachtoffers in Japan en dat (onder andere) de\nwedstrijd Engeland-Frankrijk geen plaats kon vinden, een wedstrijd die achteraf\nhet hele verloop van het toernooi had kunnen be\u00efnvloeden. Frankrijk werd\nuitgeschakeld door Wales in de kwartfinales door een (hele domme) rode kaart,\nterwijl ze (voor mij als leek) het beste spel speelden en echt kanshebber waren\ngeweest via de \u2018Engeland\u2019-route. Maar goed, de wedstrijden werden terecht\nafgelast (en dus niet opnieuw gepland) en het toernooi ging verder. De\ngedoodverfde winnaar Nieuw-Zeeland sneuvelde tegen Engeland in de halve finale.\nZuid-Afrika sloopte het verrassende thuisland Japan (zij schakelden Schotland\nuit in de poule) in de kwart en het gehavende Wales in de halve finale. Finale:\nEngeland \u2013 Zuid-Afrika.<\/p>\n\n\n\n
De Engelsen\nbereikten nooit hun niveau van de halve finale (het clich\u00e9 dat zij daar hun\nfinale al hadden gespeeld werd weer veel boven gehaald door Albert) en werden\nvakkundig gesloopt door de \u2018voorste rij\u2019 van Zuid Afrika, dat uiteindelijk vrij\nsimpel de finale won en voor de derde keer Wereldkampioen werd, dit keer met\neen donkere captain (Siya Kolisi). Dat lijkt voor ons Nederlanders niets aparts\n(mooie woordkeuze ook), maar voor alle donkere Afrikanen is dit iets heel\nspeciaals. Siya had in alle euforie na de finale ook nog prachtige woorden\nklaar over het samenwerken tussen de rassen en het bereiken van grote dingen,\neen speech die me weer bijna teveel werd (ja ik weet het, ik ben echt een\nsoftie) en eens te meer het verschil met de glitter en glamour van het voetbal\nduidelijk maakte.<\/p>\n\n\n\n
Ik ben\nbedroefd dat het toernooi voorbij is en ga zeker in het voorjaar het\nzeslandentoernooi bekijken: ik heb \u00e9cht een nieuwe liefde gevonden en kijk nu\nal uit naar het WK van 2023 in september in Frankrijk, zelfs met het commentaar\nvan Albert Mantingh. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De afgelopen vijf weken is er iets heel geks bij me gebeurd (voor die hun hoop zien stijgen op een vrouw in mijn leven: sorry): ik ben verliefd geworden op een andere sport dan voetbal en\/of wielrennen. Het Wereldkampioenschap Rugby heeft mij zoveel kijkplezier opgeleverd dat ik \u2018om\u2019 ben: wat een prachtige sport. Voorheen keek … <\/p>\n