Dit kan toch helemaal niet? Het is zaterdagmiddag, 28\nseptember 2019 en er fietst een Oranjevrouw met een minuut voorsprong tijdens\nhet WK wielrennen in Yorkshire. Er zijn op dat moment nog 97 kilometer te\nrijden. Gekkenwerk, ware het niet dat die ene vrouw op kop Annemiek van Vleuten\nheet.<\/p>\n\n\n\n
Van Vleuten, van 8 oktober 1982, is een hele speciale. Qua\nwielrennen kwam ze pas op late leeftijd \u2018door\u2019, mede omdat ze haar studie\nvoorrang gaf (ze heeft een Master in Epidemiologie) en voetballen eigenlijk\nleuker vond. Door een blessure aan haar knie is ze gaan fietsen voor het\nherstel en de rest is historie. Sinds 2009 rijdt ze voor een professionele\nploeg en in 2010 volgde de doorbraak voor het grote publiek.<\/p>\n\n\n\n
Eerlijk gezegd kende ik haar pas na haar zege in de Ronde\nvan Vlaanderen in 2011 en was ik direct verkocht, want naast een leeuwinnenhart\nqua wedstrijdmentaliteit, een rustig interview dat getuigde van intellect had\nAnnemiek een prachtige glimlach en schitterende flonkerende ogen: ik was\nverliefd. In de jaren erna won Van Vleuten veel, was ze ook heel veel\ngeblesseerd (het leek wel alsof ze bij elke valpartij iets brak, heel\nongelukkig) maar kwam het er op WK\u2019s niet\necht uit (mede vanwege land- en ploeggenoten als Marianne Vos), tot aan de\nOlympische Spelen van Rio.<\/p>\n\n\n\n
Van Vleuten werd nooit gezien als echte, pure klimster: dat\nveranderde echter resoluut bij de wegwedstrijd op de Olympische Spelen van Rio\nde Janeiro. Annemiek reed bergop iedereen naar de vaantjes en was op weg naar\ngoud toen ze keihard onderuit ging in de laatste afdaling richting de finish.\nDe beelden zijn bij iedere wielerliefhebber bekend en het leek heel even alsof\ner geen leven meer in haar zat. De schrik was enorm, maar gelukkig kwamen er\nsnel geruststellende berichten. Dat Anna van der Breggen daar haar mooiste zege\nooit haalde sneeuwde eigenlijk een klein beetje onder door de valpartij van\nAnnemiek: ze had een hersenschudding, scheurde op meerdere plekken haar\nwervelkolom en had vele kneuzingen en blauwe plekken. Het interview met Jack\nvan Gelder in Peptalk, vanuit het ziekenhuis met een blauw oog en een gekneusd\nhoofd zorgde voor nog meer goodwill: daar ging mijn muze, Annemiek was nu\nNationale Troetelbeer.<\/p>\n\n\n\n
Rio deed haar (en haar begeleidende team) echter wel\nbeseffen dat ze bergop het verschil kon maken. Annemiek focuste zich na deze\nverschrikkelijke valpartij nog meer, deed nog meer voor haar sport en op haar 34e<\/sup>\nherontdekte ze zichzelf qua tijdrijden en klimmen. Vele hoogtestages,\ntrainingstochten met mannen uit haar Mitchelton-Scott ploeg (zoals de\nYates-broertjes) of solo en heel, heel veel discipline verder won ze met\novermacht de Giro Rosa (de wedstrijd die voor vrouwen gelijk staat aan de Tour\nvoor mannen), nadat ze ook al wereldkampioen tijdrijden was geworden. Annemiek\nwon bijna alles waar ze aan de start kwam en was, zeker bergop, onnavolgbaar\nvoor haar concurrentes.<\/p>\n\n\n\n Dit WK was ze niet de uitgesproken kopvrouw van de\nNederlandse equipe: Marianne Vos zou dit parcours het beste aankunnen en was de\nkopvrouw voor Nederland. Van Vleuten besloot echter anders: op 105 kilometer\nvan de meet ging ze aan en kon niemand haar volgen. Ze reed op deze heuvel een\nhalve minuut weg van de eerste achtervolgsters en hield stand. Nee, ze reed\nsteeds verder weg. Ondanks dat er achter haar zeven vrouwen samenwerkten om\nhaar terug te pakken, ondanks een zeer geaccidenteerd terrein, ondanks dat\niedereen haar voor gek verklaarde (zowel op tv als in elke appgroep waar ik in\nzit): ze reed weg. Van een have minuut naar een minuut, naar anderhalve minuut\nen uiteindelijk naar twee minuten: ze reed weg en hield stand. Echt, ze hield\nstand. Wat een solo! Wat een vrouw! Op gepaste afstand pakte Anna van der\nBreggen het zilver en dus was het Nederlandse feestje compleet. (Overigens een\nzeer verdiend feest na de diskwalificatie een dag eerder van Nils Eekhoff, die\nvoor mij gewoon de wereldkampioen is voor de -23 categorie. Niet dat mijn stem\niets uitmaakt in dezen, maar ik wil dit toch even gezegd hebben). Annemiek en\nAnna weer \u00e9\u00e9n en twee, de weelde is ongekend maar hopelijk wordt dit nu niet\nvoor \u2018normaal\u2019 aangenomen door de Nederlandse Oranjeklomp.<\/p>\n\n\n\n Maar Annemiek werd dus wereldkampioen. Mijn Annemiek.\nAlthans, ooit mijn Annemiek, want zoveel training en focus zorgt ook voor\nenkele lichaamsveranderingen waardoor Annemiek minder vrouw is dan voorheen,\nalthans, minder vrouwelijke rondingen heeft dan voorheen. Niet dat zij daar\nwakker van zal liggen, maar die ogen en glimlach zijn er nog wel. Gelukkig wel.\nHet stralen was heel even dof geworden, maar ze stralen als nooit tevoren.<\/p>\n\n\n\n Laten we als Nederland alsjeblieft trots zijn op deze vrouw\nen op de fantastische prestaties die zij levert, met deze fantastische solo als\n(voorlopige?) kroon op haar werk. Laten we Rio niet vergeten, maar haar toch\nvooral eren met wat ze wel wint, won en gaat winnen. Laten we hopen dat ze het\ngoed gaat doen in Tokio, maar ook als ze daar niks wint hebben we altijd\nHarrogate nog. Laten we gewoon een standbeeld alvast in elkaar zetten. Laten we\ndeze kampioene voor altijd eren! Laten we Annemiek vooral aanmoedigen\u2026voor\naltijd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dit kan toch helemaal niet? Het is zaterdagmiddag, 28 september 2019 en er fietst een Oranjevrouw met een minuut voorsprong tijdens het WK wielrennen in Yorkshire. Er zijn op dat moment nog 97 kilometer te rijden. Gekkenwerk, ware het niet dat die ene vrouw op kop Annemiek van Vleuten heet. Van Vleuten, van 8 oktober … <\/p>\n