Beau van Erven Dorens was vorig jaar de grootste winnaar op\nhet Televizier-gala. Beau. Winnaar. Echt waar.<\/p>\n\n\n\n
Ik heb hier trouwens geen mening over hoor (nou ja die heb\nik wel, maar die is totaal ongefundeerd), want ik heb Beau zijn programma nog\ngeen enkele keer bekeken. Dat geldt ook (zo goed als) voor de andere\ngenomineerden, dus ik kan er totaal geen zinnig woord over zeggen buiten het\nfeit dat alle drie deze programma\u2019s het in mijn ogen niet verdienen om een\ndergelijke award te winnen: het is mainstream televisie waar ik over het\nalgemeen zelden naar kijk. Ik heb twee afleveringen van \u2018De Luizenmoeder\u2019\ngekeken, omdat mensen om mij heen dat als \u2018hi-la-risch\u2019 classificeerden\u2026ik vond\ner echt helemaal geen ene reet aan. Ik heb er geen klik mee, ik herken de\nsituaties niet als zijnde hi-la-risch en vind het humor waar ik niet om kan\nlachen: ieder zijn ding (dat er vervolgens hele kuddes huisvrouwen de kennelijk\nhi-la-rische regel \u2018Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij alleen maar heel\nbijzonder\u2019 uit gaan spreken doet wel iets met me, ja en er zijn zelfs mokken en\nT-shirts van zie ik nu\u2026elk woord is er nu verder \u00e9\u00e9n teveel). O ja, Expeditie\nRobinson was ook weer eens genomineerd, ik denk voor de 62e<\/sup> keer nu\nzo\u2019n beetje. Expeditie heb ik \u00e9\u00e9n maal bekeken in den beginne (ik denk ergens\nrond 1978) en ook dat pakt me niet: ik kan het niet precies uitleggen, maar ik\nvind het gezocht en onzinnig van mensen die zichzelf veel te veel willen\nprofileren.<\/p>\n\n\n\n Toch kijken er wekelijks miljoenen mensen naar deze\nprogramma\u2019s en dat is natuurlijk hun goed recht: smaak valt nou eenmaal niet te\nbetwisten. Wat in mijn ogen wansmaak is kan voor anderen prachtig zijn (jazz, anyone?).\n\u2018De Luizenmoeder\u2019 deed wel iets redelijk nieuws voor Hollandse begrippen,\nalhoewel de humor (welke ook alweer?) redelijk in het verlengde ligt van \u2018Toren\nC\u2019, waar ik eigenlijk ook nauwelijks om kan lachen en die ik vanaf nu dus \u2018humor\nvoor vrouwen van middelbare leeftijd\u2019 noem. Kennelijk vinden die dit soort\nsituaties en sketches om te gillen waar het mij slechts irriteert. Smaak, dus.\nNet als met muziek en met eten denken velen daar de juiste \u2018smaak\u2019 in of voor\nte hebben (ok, misschien bedoel ik mezelf\u2026), maar er is geen juiste smaak, wat\nik ook van andere stromingen vind.<\/p>\n\n\n\n Wat ik echter wel altijd opvallend vind is dat programma\u2019s\ndie in mijn ogen echt kwaliteit brengen niet worden genomineerd omdat er gewoon\nte weinig mensen naar kijken (dit wel met \u00e9\u00e9n uitzondering: in 1998 won Villa\nFelderhof). Het is natuurlijk een populariteitsprijs, maar dan blijft mij wel\nde vraag altijd hangen waarom er niet meer mensen kijken naar kwalitatief goede\nprogramma\u2019s zoals \u2018Langs de oevers van de Yangtze\u2019 (of het vervolg daarop dat\ndit jaar is uitgezonden, \u2018Door het hart van China\u2019), \u2018Onze man in Teheran\u2019 en \u2018Zomergasten\u2019.\nDat is geen pretentieus gedoe van mezelf, dat is televisie waar ik graag naar\nkijk. Niet elke Zomergast is even interessant en de huidige presentatrice valt\nin het niet bij voorgaande presentatoren, maar de aflevering met Louis van Gaal\nis denk ik voor mij het televisiehoogtepunt van 2018. Louis verklaarde zichzelf\ndaar nog net niet heilig, maar het huis waar hij in opgegroeid is wordt vast en\nzeker een bedevaartsoord na zijn dood. Kan niet missen. Gelukkig hebben we voor\ndeze programma\u2019s de Nipkow-schijf, alhoewel alleen \u2018Onze Man in Teheran\u2019 deze\nheeft gewonnen en deze prijs lang niet zo breed uitgemeten wordt. Jammer.<\/p>\n\n\n\n Naast al deze tv-programma\u2019s is er nog wel eentje die wat mij betreft intussen minstens een nominatie verdient. Een programma waar iedereen het over heeft bij mij in de buurt waardoor ik ook ben gaan kijken en nu wekelijks (als het op donderdagavond op tv is) giechelend als een pubermeisje voor de tv zit. Juist, \u2018Temptation Island\u2019 is zo slecht dat het steengoed is. Ik smul ervan. De intriges, de mannen die binnen een dag of vier totaal verliefd worden op een ander en de manipulatie van beelden waardoor er een soort sneeuwbaleffect ontstaat binnen veertien dagen dat niet te stoppen is. Het dendert maar door, zelfs als er niets gebeurt (Thx Joost) en ik zit dus stom te grinniken, 50 minuten lang. Tijdens de reclames appen als een malle over de belevenissen en ik betrapte mezelf er iedere keer op dat ik dan zelfs nog zit te giebelen. Ik ben dus ineens een meisje van 15 als ik Temptation zit te kijken en dat is echt het enige programma dat dat bij me teweeg brengt (dat is maar goed ook, anders zou er namelijk iets niet goed zijn). Daarover nagedacht: ik denk dat de beginjaren van \u2018Idols\u2019, en dan met name de auditierondes, dicht in de buurt komen qua gevoel, maar daar zaten soms ook goede zangers en zangeressen tussen. Wat dat gegiechel is kan ik ook niet thuisbrengen: het zit hem er vooral in dat mensen dingen doen die ik nooit zou kunnen voorstellen, in een stuk plaatsvervangende schaamte en in een soort jaloezie op de durf. Ja, ik weet dat er veel (of alles) ge\u00ebnsceneerd is, maar zelfs dat mag de pret niet drukken: ik merk euforie als ik kijk en ik schaam me er geeneens voor. Deelnemer Tim die overstag gaat en totaal niet meer aan zijn eigen vrouw denkt: een kleine juich, hoe triest ook.<\/p>\n\n\n\n Volgens mij typte ik zojuist iets over smaak en zie ik nu\nook dat \u2018De Luizenmoeder\u2019 de Nipkow vorig jaar heeft gewonnen. Life sucks.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Beau van Erven Dorens was vorig jaar de grootste winnaar op het Televizier-gala. Beau. Winnaar. Echt waar. Ik heb hier trouwens geen mening over hoor (nou ja die heb ik wel, maar die is totaal ongefundeerd), want ik heb Beau zijn programma nog geen enkele keer bekeken. Dat geldt ook (zo goed als) voor de … <\/p>\n