Afgelopen woensdag was het eindelijk zo ver: het \u2018live\u2019 gaan\nvan mijn site (terwijl deze eigenlijk nog niet af is, maar het moest nu) en de\neerste paar columns die ik geschreven had.<\/p>\n\n\n\n
Nou zag ik er eerlijk gezegd de hele dag al tegenop: ja, ik\nvind het leuk om te doen, maar om alles voor een grote groep open te stellen\nvind ik ronduit eng: beoordeeld worden op iets waar je zelf van vindt dat je\nhet wel aardig kunt is niet heel prettig, want wat als de reacties heel\nnegatief zijn? Of erger nog: gematigd positief? Dan maar liever dat mensen\nzeggen dat het slecht is in plaats van een meelijwekkend \u2018goed zo jochie, leuk\ngeprobeerd\u2019. <\/p>\n\n\n\n
Dus de hele woensdag met een knoop in mijn maag gelopen en\npas laat op woensdagavond die knoop doorgehakt: gewoon doen. Als het echt\nslecht blijkt te zijn ontvriend je gewoon 200 man en hou je je familie (die\nsowieso wel van je houden dan wel met je opgescheept zitten of iets daar tussenin)\nen een paar Friendzone-vriendinnen. Dus na een selectie van vier uur wie er uit\nzou moeten, wie ik zou houden (zij mij hopelijk ook na de publicatie) en welke\nstukjes ik leuk genoeg achtte drukte ik op \u2018PUBLICEREN\u2019 (een keer of elf) en\nhet leed was geschied: het stond live. Daarna de posts op Facebook en Instagram\nen heel snel onder mijn deken gedoken.<\/p>\n\n\n\n
Voor diegenen die me kennen: ik ben nogal nieuwsgierig.\nOnder mijn deken hield ik het ongeveer 27 seconden vol: toch maar even kijken\nof mensen reageren. Nog niks. Het staat godverdomme al ruim een minuut online\nen nog niemand heeft gereageerd. Ok misschien moet ik een beetje rustiger doen,\nhet is vakantieseizoen en wie zou er ooit reageren? Wie leest dit \u00fcberhaupt?\nZie je, niemand leest het en als ze het al lezen is het kut. Niets meer, niets\nminder. Ah, een like. Bedankt joh. Ha! Een positieve reactie, maar die was wel\nvan iemand die heel dichtbij me staat. Op Instagram \u00e9\u00e9n hartje. <\/p>\n\n\n\n
Ineens besef ik me dat ik het voor mezelf doe, zoals ik\neerder ook aangaf: iets met een creatieve uitlaatklep. Schrijven is leuk,\nschrijven over sport is nog leuker en schrijven over jezelf is eigenlijk het\nallerleukste. Dacht ik. Ik doe het godverdomme helemaal niet voor mezelf! Ik\nverloochen mijn schrijverschap voor een paar likes en positieve comments: ik\nben gezwicht voor de sociale mediadruk en probeer mezelf weer bij elkaar te\nrapen, want mijn gevoel en mijn hoofd zijn het niet helemaal met elkaar eens.<\/p>\n\n\n\n
Ik probeer mezelf altijd te vertellen dat ik de goedkeuring\nvan buitenaf helemaal niet zo belangrijk vind: ik ben intussen oud genoeg om\ndat wel ontgroeid te zijn, toch? Maar helaas. Ik zit in een appgroep waar echt\ndeze mensen inzitten: het interesseert ze geen klap wat mensen van hen vinden,\nze gaan hun eigen gang en doen wat ze willen doen. Goud, toch? Helaas ben ik\ndaar dus de uitzondering: kennelijk vind ik het nog verdomde belangrijk wat \u2018men\u2019\nvan me vindt en heb ik goedkeuring nodig en het liefste daarbij nog de\nbevestiging dat ik goed ben en misschien zelfs de allerbeste. Ziek en normaal tegelijkertijd:\nik ben kennelijk zo dat ik het doorgaan hiermee laat afhangen van de sociale\ncomments. Gekke man.<\/p>\n\n\n\n
Net als ik mezelf wel heb overtuigd dat ik me (dit keer)\nniet laat sturen door de likes en comments zie ik dat mijn telefoon blijft\noplichten. Ik kijk en zie dat het goed is: veel positieve reacties in comments,\nhartjes en via WhatsApp. Nu weet ik zeker dat ik doorga! Ik ga heerlijk slapen.<\/p>\n\n\n\n
Kneusje. Echt.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Afgelopen woensdag was het eindelijk zo ver: het \u2018live\u2019 gaan van mijn site (terwijl deze eigenlijk nog niet af is, maar het moest nu) en de eerste paar columns die ik geschreven had. Nou zag ik er eerlijk gezegd de hele dag al tegenop: ja, ik vind het leuk om te doen, maar om alles … <\/p>\n