Nu ik weer pijnvrij door het leven huppel (alles lacht me\ntoe, ik lach terug, konijntjes, confetti, sterren en bloemen overal!) kan ik\nweer echt dingen gaan ondernemen en dat is fijn: zo geef ik nog enigszins iets\nvan betekenis aan mijn leven. Dat klinkt vrij zwaar en zwart, maar ik ben vast\nniet de enige die het soms zo voelt: sterker nog, ik denk dat er heel weinig\nmensen zijn die het anders voelen. Ik heb een paar stokpaardjes en daarvan zal\nik er zo langzamerhand een paar aan jullie voorleggen: de mensen die mij goed\nkennen zullen er intussen stapelgek van worden, maar ik wil graag dingen\nbegrijpen en dat lukt me lang niet altijd. De grootste vraag voor mij is waarom\nmensen in deze tijd nog kinderen nemen. Ik weet intussen wel dat er echt nog\nniemand is geweest die me heeft kunnen overtuigen van het feit dat kinderen\nleuk, nuttig of weet-ik-veel-wat zijn.<\/p>\n\n\n\n
Als voorbeeld: een zaterdag op een voetbalvereniging. Bij\naankomst staat er een snotneus zijn moeder uit te schelden (ik schat het ventje\nop zeven, maximaal), lopen er drie jengelend naar een auto om een uitwedstrijd\nte gaan spelen, gooit er eentje voor de lol een paar fietsen om en vechten er\nonderweg van de parkeerplaats naar het veld een stuk of 628 met elkaar. Leuk\njoh, kinderen.<\/p>\n\n\n\n
Kijk, vroeger waren wij onderontwikkeld en was er geen\nsociaal zekerheidstelsel. Oftewel: kinderen waren nodig om voor je te zorgen op\nje oude dag. Daarvoor nog was het puur evolutionair gedreven: plant je zaad in\neen vrouw (of eigenlijk: in zoveel mogelijk vrouwen) om ervoor te zorgen dat je\nbloedlijn wordt gecontinueerd (dat is wat beesten nog steeds doen). Het gevolg\ndaarvan waren inderdaad kinderen, die op hun beurt er weer voor zorgden dat de\nbloedlijn werd doorgezet.<\/p>\n\n\n\n
Het mooie nu is: beide voorbeelden gaan niet meer op. Er is\ntegenwoordig een prima zorgstelsel (ik zal binnenkort ook nog wel eens beginnen\nover mijn kijk op de vergrijzing) voor de ouderen met AOW en pensioenregelingen\nen de evolutionaire drang zijn we al veel langer kwijt: intussen zijn we zo ver\ndoorontwikkeld dat de drang van voorplanten wel weg is (of zou moeten zijn), de\npaar uitzonderingen met psychische aandoeningen daargelaten. Dus waarom nemen\nmensen nog kinderen?<\/p>\n\n\n\n
Mijn antwoorden zijn heel simpel: voor eigen bestwil en\nvanwege sociale druk, waarbij de eerste heel erg overheerst. De tweede, sociale\ndruk, is omdat men niet beter weet, dit zijn de sociale conventies waar\niedereen zich aan moet houden: je werkt je te pletter, je hebt een man of\nvrouw, je hebt een huis en je neemt kinderen, het liefste twee of drie.\nIedereen die anders doet of beslist, is vreemd. Simpel gedacht, maar zo werkt\nhet echt. Qua eigen bestwil: de gang van zaken in een relatie is als volgt te\nomschrijven: de eerste twee jaar neuk je je een slag in de rondte, is alles nog\nleuk en test je elkaar op waar de grenzen getrokken worden. Daarna ga je twee\ntot drie jaar op verre vakanties, doe je dingen die je lastiger kan doen met\nkleine kinderen (oftewel: het zit al in het gedachtengoed) en denk je vooral\naan anderen als je nog \u00e9\u00e9n a twee keer seks hebt in de week. Dan na een jaar of\nvijf-zes is de tijd daar: je zit met elkaar op de bank, kijkt elkaar nog eens\naan en eigenlijk is je relatie op: je hebt alles samen gedaan, alles samen\ngezien, je kent elk plekje van elkaar, \u00e9\u00e9n keer in de twee weken naar de\nbioscoop is het ook niet meer en De Vrienden Van Amstel Live (jullie favoriete\nuitje want je kan even gek doen een avond) is maar \u00e9\u00e9n keer per jaar.<\/p>\n\n\n\n
De oplossing is simpel: een kind!! Jullie zijn direct\nverzekerd van minstens achttien jaar bezigheidstherapie, dus alle verveling is\nweg! De perfecte oplossing: het kind kan altijd in de spotlight staan, er zijn\ngeen smoezen meer nodig om dingen af te zeggen en je eigen (saaie) leven kan\ntotaal worden opgeofferd voor het kind. Alle mensen knikken ook instemmend toe,\ndit is zoals het hoort. Maar is dat nou echt nog zo in het heden? Eigenlijk\nzijn we als mens toch allemaal zeer egocentrisch geworden? Een individualistische\nmaatschappij, zeker in de westerse wereld. Hoe raar is het dan dat je je eigen\nwelzijn opgeeft voor dat van een ander wezen? <\/p>\n\n\n\n
Ik krijg vaak te horen: jij weet niet hoe het voelt, je moet\nhet ervaren. Wat ik dan zelden uitgelegd krijg is het feit dat ik het niet HOEF\nte ervaren: ik leef \u00e9\u00e9n keer en wil graag mijn eigen beslissingen blijven\nnemen, zonder dat daar iemand van afhankelijk is. Ik besef me tegelijk dat dat\ngedachtengoed kennelijk juist het vreemdere is: je krijgt er namelijk heel veel\nvoor terug! Slapeloze nachten, stress, teleurstelling en ga zo maar door, ja!\nMaar nogmaals: ik ben de gek. Laatst zei een goede vriend nog tegen me dat hij\ntwee oprecht gelukkige stellen van mijn leeftijd die \u00e9cht gelukkig zijn kent en\ndat leven van die eerste vier-vijf jaar hebben volgehouden: twee stellen zonder\nkinderen. Ik begrijp het niet, mensen begrijpen mij niet, dat moet ik dan maar\nleren begrijpen. Ik weet het, ik ben niet normaal, dit gedachtengoed is dat ook\nniet, maar zo zit ik er wel in.<\/p>\n\n\n\n
Totdat ik morgen de Ware tegen het lijf loop en ik 14\nkinderen met haar wil. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nu ik weer pijnvrij door het leven huppel (alles lacht me toe, ik lach terug, konijntjes, confetti, sterren en bloemen overal!) kan ik weer echt dingen gaan ondernemen en dat is fijn: zo geef ik nog enigszins iets van betekenis aan mijn leven. Dat klinkt vrij zwaar en zwart, maar ik ben vast niet de … <\/p>\n