Antibiotica.<\/p>\n\n\n\n
Het schijnt\nenorm te helpen, maar tegelijkertijd heb ik het idee dat het beste spul mijn\ninnerlijke ik totaal uit elkaar scheurt. Ik zal jullie alle details besparen,\nmaar dat ik topfit ben terwijl ik dit spul slik: nee (dat ik topfit ben zonder\ndat spul is op dit moment ook veel te veel gezegd, maar ik probeer er weer iets\naan te doen\u2026echt hoor!). Naast de hele batterij \u2018normale\u2019 medicijnen die ik al\nslik moet ik nu dus drie keer per dag zo\u2019n capsule nemen voor een ontsteking\ndie je liever niet hebt: nuff said. <\/p>\n\n\n\n
Nou ja, ik\nvoel me bij tijd en wijle dus beroerd. Zoals vanmiddag toen ik thuiskwam nadat\nik het fantastische idee had opgevat om op de fiets naar een lunch in\nZoetermeer te gaan. Dat is een kleine twaalf kilometer fietsen en dat is\nnormaal een afstand die ik prima aankan, omdat ik nog slechts een fiets (en een\ndinkietoy) bezit: hoe meer je fietst, hoe beter het gaat. Ik merk daar wel aan\ndat het gaat om echte hardheidkilometers en niet de \u2018makkelijke\u2019 kilometers die\nje maakt op de hometrainer in de sportschool. Die kilometers helpen zeker voor\nhet afvallen en de spieropbouw, maar buiten fietsen blijft toch iets anders en\nzeker in deze regionen. In Nederland hebben we namelijk iets dat \u2018wind\u2019 heet en\ndie wind kan een verdomde kloothommel zijn (en dan druk ik me nog heel netjes\nuit).<\/p>\n\n\n\n
Kijk, op de\nheenweg dacht ik dat het alleszins meeviel met zowel de conditie als met de\nspierkracht. Na enkele weken niets doen door vakantie, geen zin (erg heh) en de\nbetreffende ontsteking had ik gedacht dat het slechter zou zijn: niets was\nminder waar. Buiten de eerste kilometer, die altijd stroef verloopt na enig\nstilzitten en weinig tot niets doen, ging het prima. Voor de wind, noemen ze\ndat geloof ik\u2026en dat bleek nu achteraf ook daadwerkelijk. Ik dacht dat de wind\nwel meeviel, dat ik hem half meehad dus de terugweg zou prima gaan. Dacht ik.<\/p>\n\n\n\n
Terug was\ndus een helletocht. Binnen een kilometer begon het snot zich al te vormen in\nneus en mond en vanaf toen begon het gerochel om de 100 meter (max). Na een\nkilometer of twee door het open veld was elke hoogtemeter er eentje teveel:\nzelfs een putdeksel leek een col van de buitencategorie. Intussen redde ik het\nslijm lozen niet meer alleen door mijn mond: ik zag op tv vaak dat wielrenners\nhun neus ledigen door aan een kant de vinger ertegenaan te zetten en de andere\nkant te snuiten. Op TV ging dat altijd goed en de ettelijke keren dat ik een\npeloton aan me voorbij zag trekken hoorde ik ook dat sssjjjjhmm-geluid, maar\nmet 12 kilometer per uur (ok stiekem was het misschien 8 aan het uur, want\nsnelwandelaars trokken aan me voorbij in kolonnes) kwam er toch het \u00e9\u00e9n en\nander op verschillende plekken van mijn lichaam terecht en bleven er redelijke\nklodders op mijn gezicht achter. Voor de tegenliggers (met wind mee) moet het\neen prachtig en smerig schouwspel zijn geweest, maar ik voelde intussen alles\nbranden en eigenlijk interesseerde het me niet meer hoe ik eruit zag. Ik wilde\ndoor, door richting huis, door naar een plek waar geen wind meer zou zijn. Het\nleek intussen wel windkracht 11 (Nadine, anyone?), terwijl ik op de heenweg\nmaximaal windkracht twee had meegehad. God haat me, ik weet het nu zeker.\nGelukkig kom ik na een kilometer of acht tussen de huizen en hoef ik nog\nslechts \u00e9\u00e9n viaduct over\u2026.een viaduct dat me echt het laatste beetje kracht\nontneemt dat ik nog in me had. Ik moet eruit zien als een opgeblazen Leonardo\ndi Caprio in The Revenant terwijl ik de \u2018afdaling\u2019 neem: verwilderd, onder het\naangekoekte snot op mijn gezicht en kleding en hard hijgend en grommend (ok\ndaarmee houdt de vergelijking ook wel op). Bijna thuis. Hou vol. Probeer dat\nmolentje nog rond te draaien. Acht minuten later zet ik mijn fiets in de kelder\nen scheld nog \u00e9\u00e9n keer heel, heel hard. Wat een dom plan is dit geweest, door\nzo\u2019n storm heen te gaan fietsen terwijl ik niet fit ben!<\/p>\n\n\n\n
Nadat ik had\ngecheckt bij thuiskomst (en een uurtje of drie bijkomen) of het daadwerkelijk\neen storm was (het bleek te gaan om een maximale windkracht vier), was ik weer\neen illusie armer en een 1500-meter kuch rijker, alleen die was bij mij dus\nafkomstig van bijna 12 kilometer wind tegen op de fiets. Of wind, wind: een\nbriesje eigenlijk, zo bleek. Nee, fit ben ik niet. Verre van.<\/p>\n\n\n\n
Ik geef de\nantibiotica de schuld, maar beloof mezelf ook plechtig weer te gaan trainen\nzodra die kuur voorbij is. Weer een goed plan, nu de uitvoering nog.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Antibiotica. Het schijnt enorm te helpen, maar tegelijkertijd heb ik het idee dat het beste spul mijn innerlijke ik totaal uit elkaar scheurt. Ik zal jullie alle details besparen, maar dat ik topfit ben terwijl ik dit spul slik: nee (dat ik topfit ben zonder dat spul is op dit moment ook veel te veel … <\/p>\n