Juju won de Tour dus niet. Hij kwam heel dichtbij, de\nWeerGoden probeerden hem nog te helpen, maar hij won niet. Tot voor een week\nhad ik gezegd: gelukkig. Nu kijk ik er wel iets anders naar: eigenlijk is het\njammer dat Juju niet won. Heel jammer.<\/p>\n\n\n\n
Die gedachte is raar en verwondert me: Juju, de nieuwe\nkruising tussen Titi en Jaja, de Franse bekkentrekker die ineens alles bleek te\nkunnen: naast heersen in een heuveletappe (en verder weg te fietsen van een\njagend peloton) reed hij in de tijdrit alles op een hoop (ook erkend\ntijdrijders\/hardfietsers als Thomas en De Gendt) en volgde hij lang, nee, heel\nlang bergop in het hooggebergte. In de Pyrenee\u00ebn klampte hij aan, in het\nCentraal Massief hield hij gemakkelijk stand en pas diep, heel diep in de Tour\nging zijn lampje langzaam uit en dat is eigenlijk nog het knapste: hij brak\nniet, bleef gestaag volgen en eindigde uiteindelijk, als\nniet-klimmer\/tijdrijder, als vijfde in de Tour. Zeer knap natuurlijk, maar Juju\nheeft twee grote nadelen: hij is een Franse wielrenner \u00e9n zijn ploegleider heet\nLefevere.<\/p>\n\n\n\n
Om op dat laatste door te gaan: Na een eigen bescheiden\nwielercarri\u00e8re werd Patrick Lefevere (van 1955) in 1992 ploegleider in de ploeg\ndie later beroemd zou worden als de Mapei-formatie, ging hij even weg naar\nDomo-Farm Frites en stichtte vanuit die ploeg (met funding vanuit Mapei)\nQuick-Step Davitamon. Nadat de ploeg Tsjechische inmenging kreeg via de\nmiljonair Bakala werd Lefevere Teammanager en is dat tot op de dag van vandaag\nmet heel veel succes.<\/p>\n\n\n\n
Succes doet echter gekke dingen met mensen: ik denk dat\nLefevere de minst sympathieke man in het wielrennen is. Ik versta hem moeilijk,\nhij praat altijd in mysteries, geeft nooit openheid van zaken rondom zijn ploeg\nen lijkt met enige minachting iedereen te woord te staan. Lefevere gedraagt\nzich alsof hij het wielrennen heeft uitgevonden, heeft verbeterd en er niemand\nin de buurt komt bij zijn Hogere Wielerkunde. Op de \u00e9\u00e9n of andere manier lopen\nzijn renners vaak met hem weg (Museeuw, Boonen, Tafi om er een paar te noemen)\nen is hij enorm populair in Vlaanderen.<\/p>\n\n\n\n
Binnen zijn ploeg fietst dus ook Juju. Ook Juju is fan\nvan Patrick, want hij heeft onlangs bijgetekend bij De Ceuninck-Quick Step,\nondanks enkele zeer lucratieve aanbiedingen van andere ploegen. Vergeef me de\nafkorting elke keer, maar Fransen doen dat nou eenmaal met hun troetelkindjes\nop de fiets: Poulidor werd Poupou, Jalabert werd Jaja en Voeckler (Thomas) werd\nTiti. Infantiel, maar kennelijk in Frankrijk zeer normaal (je moet er niet aan\ndenken dat wij ZoeZoe, JanJan, Dudu en Kruikrui in het leven zouden roepen\u2026).\nJuju dus, de Juju die bijna de Tour voor de Fransen won, die in hun eigen ronde\nal sinds 1985 niet meer gewonnen hebben (Hinault). De gekte in Frankrijk was\nniet meer te meten, de publieke belangstelling nam met de dag toe en Juju bleef\nJuju: hij trok gekke bekken, bespeelde pers en publiek, fietste hard (vooral\ndat) en leek zelf steeds meer in de mythe te gaan geloven. Ik moest echt vier\nkeer kijken toen sprintende ploegmaat Viviani op kop van het peloton, in dienst\nvan gele trui Juju, de volgende Pyrenee\u00ebncol op fietste. Over opoffering\ngesproken: Lefevere had de rijen weer perfect gesloten, zijn zelfbenoemde\n\u2018Wolfpack\u2019 gaat diep voor elkaar.<\/p>\n\n\n\n
Maar Juju blijft voor mij dus vooral en eerst een\nFransman en Franse wielrenners heb ik niet zo\u2019n leuk associatie mee: dat begon\nooit bij Hinault (die iedereen en alles flikte en zichzelf ver boven de rest\nvan het peloton verheven voelde), toen kwam Fignon (die op de fiets gewoon echt\neen etterbakje was met zijn studentenbrilletje, later draaide hij bij) later\nkwam de Grote Ontkenner Virenque (heel Festina gebruikte, behalve de kopman die\n274 keer de Bollen won en zelfs nog tweede werd in de Tour van 1997) en\nnatuurlijk het Franse Troetelkindje Thomas Voeckler. Zijn tocht in het geel\n(twee verschillende edities!) maakte de Fransen wild, zijn gezichten die hij\ntrok maakte alle Nederlandse wielerfans woest: wat een aanstellerij.<\/p>\n\n\n\n
Zie daar dus alle ingredi\u00ebnten om Juju vooral niet te\nsupporteren op weg naar de winst: Quick-Step en Fransman. Maar als je dat opzij\nzet zie je vooral een coureur die aanvalt, overal en altijd koers maakt, die in\nzijn antwoorden open en eerlijk is en die zichzelf blijft, op en naast de\nfiets. Eigenlijk behelst Juju alles wat (bijna) alle robots van Team INEOS niet\nzijn en juist daarom is het misschien wel jammer dat Juju de hegemonie niet kon\nverstoren: Bernal won de Tour, voor Geraint Thomas en onze eigen Steven\nKruijswijk.<\/p>\n\n\n\n
Volgend jaar gaat hij zich echt richten op het\nklassement, zo zegt Juju. De Fransen worden nu alvast gek, ik vraag me vooral\naf of dat wel een heel verstandig idee is: als je je gaat concentreren op\nlangere klimmen raak je je echte explosiviteit kwijt, juist de explosiviteit\nwaar Juju \u2018zijn\u2019 koersen mee wint. Die Fransen zullen de druk wel opvoeren en\nzijn hoofd op hol laten slaan, dus voor alle haters: bereid je vast voor op de\nTour van 2020. Nog meer gekke bekken, nog meer patriotisme, nog meer\nJUJUUUUUUUU langs het parcours en nog meer Lefevere met rieten hoedjes. <\/p>\n\n\n\n
En toch kijk ik weer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Juju won de Tour dus niet. Hij kwam heel dichtbij, de WeerGoden probeerden hem nog te helpen, maar hij won niet. Tot voor een week had ik gezegd: gelukkig. Nu kijk ik er wel iets anders naar: eigenlijk is het jammer dat Juju niet won. Heel jammer. Die gedachte is raar en verwondert me: Juju, … <\/p>\n